زندگی زیباست ای زیبا پسند

زنده اندیشان به زیبایی رسند

آنقدر زیباست این بی بازگشت

کز برایش می توان از جان گذشت

بوی غربت میدهم اما غریبه نیستم .گرچه میدانم كه عمری در غریبی زیستم .

 مثل رودی بستر این خاك را طی كرده ام . تا بفهمم عاقبت در جستجوی

 چیستم . در عبور از لحظه ها بر روی پای اشتیاق . لب شكست از خشكی اما

 همچنان می ایستم . دستهایت برگهای عمر سبزم را ربود .گرچه اینجا هستم ام

ا در حقیقت نیستم . ای فریماه شب تار یاریم كن تا بدانم سایه گمگشته ای از

 كیستم

ماه من غصه چرا؟

آسمان را بنگر كه هنوز٬

بعد صدها شب و روز

مثل آن روز نخست

گرم و آبی و پر از مهر به ما می خندد

غم و اندوه ٬ اگر هم روزی ٬ مثل باران بارید

با دل شیشه ای ات ٬ از لب پنجره عشق زمین خورد و شكست

با نگاهت به خدا

چشم شادی وا كن و بگو با دل خود

كه خدا هست هنوز

سیه چشمی به کار عشق استاد

به من درس محبت یاد می داد

مرا از یادبرد آخر ولی من

به جز او عالمی را برده از یاد

استاد فریدون مشیری

چهار نفر بودند که اسمشان اين ها بود :‌

_ همه کس ،

_ يک کسي ،

_ هر کسي    ،

_ هيچ کس .

کار مهمي در پيش داشتند و همه مطمئن بودند که  يک کسي اين کار را به انجام مي رساند . هر کسي  مي توانست اين کار را بکند ،‌ اما هيچ کس اين کار را نکرد .

يک کسي عصباني شد ، چرا که اين کار ، کار همه کس بود ، اما هيچ کس متوجه نبود که همه کس اين کار را  نخواهد کرد.

سرانجام داستان اين طوري تمام شد  که هر کسي   يک کسي  را سرزنش کرد که چرا هيچ کس کاري را نکرد که  همه کس مي توانست انجام بدهد

دلم برات تنگ میشه

مادر عزیزم

با هرچه عشق نام تو را می توان نوشت

با هر چه رود نام تو را می توان سرود

بیم از حصار نیست

چراکه هر قفل کهنه را

با دست های روشن تو می توان گشود

مادر عزیزم روزت مبارک

از شبنم عشق خاک آدم گل شد

صد فتنه و شور در جهان حاصل شد

چون نشتر عشق بر رگ و روح زدند

یک قطره از آن چکید و نامش دل شد

دید مجنون را جوانی دردناک

در میان رهگذر می بیخت خاک

گفت ای مجنون چه می جویی چنین

گفت لیلی را همی جویم چنین

گفت لیلی را کجا یابی ز خاک

کی بود در خاک شارع در پاک

گفت من می جویمش هر جا که هست

تا که جایی ناگهان آرم به دست

کاش می شد بار دیگر سرنوشت از سر نوشت

کاش می شد هرچه هست بر دفتر خوبی نوشت

کاش می شد از قلم هایی که بر عالم رواست

با محبت با وفا با مهربانی ها نوشت

کاش می شد اشتباه هرگز نبودش در جهان

داستان زندگانی بی غلط حتی نوشت

کاش دل ها از ازل محزون ز حسرت ها نبود

کاین همه کاش ها بر دفتر دل ها نوشت

دکتر علی شریعتی: 

دنيا را بد ساختند
کسي را که دوست داري، دوستت ندارد
کسي که تو را دوست دارد، تو دوستش نداري
اما کسي که تو دوستش داري، و اوهم دوستت دارد؛
به رسم و آئين زندگاني به هم نمي رسند.
و اين رنج است؛
زندگي يعني اين

آنان که رنگ پریده پاییز را دوست ندارند،نمی فهمند

 که پاییز همان بهاری ست که عاشق شده است.

و آنان که روی مه گرفته زمستان را دوست ندارند

 نمی دانند که این آن نوبهاری ست که در آخرین

فصل سال پیر شده است

آه ای زندگی منم که هنوز

با همه پوچی از تو لبریزم

نه به فکرم که رشته پاره کنم

نه بر آنم که از تو بگریزم

دو جمله که مرا سخت به فکر فرو برد

1.فراموش کن چیزی را که نمی توانی به دست آوری و به دست بیاور آنچه را که نمی توانی فراموش کنی.

2.سعی کن چیزی را که دوست داری به دست آوری وگر نه باید آنچه را که به دست می آوری دوست داشته باشی

آبی تر از آنیم که بیرنگ بمیریم

از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم

من آمده بودم که تا مرز رسیدن

همراه تو فرسنگ به فرسنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم

انسان با 3 بوسه تکمیل می شود...

1.بوسه مادر که با آن پا به عرصه وجود می نهد

2.بوسه عشق که یک عمربا آن زندگی می کند

3.بوسه خاک که با آن به ابدیت پرواز می کند

انسان هاي بزرگ دو دل دارند دلي که درد مي کشد و پنهان است .دلي که ميخندد و آشکار است

هيچ وقت نگو وقت نداري. به تو همان مقدار زمان داده شده که به هلن کلر ، لئوناردو داوينچي ، توماس جفرسون و آلبرت انيشتين

ما هميشه صداهاي بلند را ميشنويم، پررنگ ها را ميبينيم، سخت ها را ميخواهيم. غافل ازينکه خوبها آسان ميآيند، بي رنگ مي مانند و بي صدا مي روند

هيچ صيادي از